Categories opinie & debat

Bouwen, verbouwen en afbouwen

In het laatste kwartaal van 2008 werd er een bijzonder initiatief genomen op het Afrikaanderplein in Rotterdam-Zuid. De economische crisis wierp haar eerste schaduw over ons uit. Het Afrikaanderplein was vroeger een grasveld, het eerste veld waar Feyenoord speelde. Tijdens de eerste wereldoorlog verliet de voetbalclub het plein en werd het omgeploegd tot volkstuinen. We deden weliswaar niet mee aan de oorlog, maar leden wel honger in de stad. Niet de honger dreigde in 2008, wel de honger naar werk, met name onder jeugd. Op initiatief van ondernemer Jan van Galen werd een plan gemaakt om een stalen overkapping te produceren voor een permanente markthal. Het plein huisvest al twee dagen per week een dagmarkt en dat zou nu een permanente Bazar op Zuid kunnen worden. Het is geen geheim dat de multiculturele samenstelling van Rotterdam-Zuid de aanleiding is voor deze markt, souk of bazar. Natuurlijk heeft de ondernemer de oprechte motieven van een koopman. Maar ook had hij de visie om honderden jongeren aan een technische klus te helpen waar zij het vak van lasser en constructeur in de praktijk konden leren. Meer ervaring en zo beter voorbereid op de arbeidsmarkt. We zijn ruim vier jaar verder en het plan is nog steeds niet van het papier. De bureaucratie heeft het er druk mee, maar de lokale middenstand is er nog geen Euro wijzer van geworden. En nog geen jongere heeft zich beter geschoold en bekwaamd aan de hand van dit prachtige initiatief. Er is een idee, er is geld en er is draagvlak en toch gebeurt er niks. Het is om moedeloos van te worden, ware het niet dat de ondernemer in kwestie dat woord niet kent. Hij volhardt in zijn plan.

Job Dura is de hoogste baas van één van Nederlands grootste en oudste bouwbedrijven. Zijn betovergrootvader had honderdzestig jaar geleden een werkplaats niet ver van het Afrikaanderplein. Van vader op zoon zijn er talloze perioden voorbijgegaan zoals nu.

Deze week deed hij het dappere voorstel om de Nederlandse bouwvakker een aantal vakantiedagen per jaar te laten inleveren. Niet omdat hij ze geen rust gunt, maar om de bedrijfstak concurrerender te maken tegen internationale belagers. Dit is een vrij logisch en makkelijk te implementeren oplossing. Maar de vakantie van de Nederlander is zo mogelijk nog heiliger dan zijn of haar huwelijkspartner. Toch moet er iets gebeuren om de crisis in de bouw te pareren. Het is bouwen, verbouwen en afbouwen. Bouwen moeten we: goed, groen en goedkoop. Verbouwen moeten we wat niet meer van deze tijd is. En afbouwen? De bureaucratie, behoudzucht en ambtelijke wijsneuzerij die de vooruitgang in de weg staat. Wat betekent dat voor de Bazar op Zuid? Een levensechte werkplaats waar scholieren in de techniek naar hartelust ervaring op kunnen doen. Een nieuw sociaal hart op een plein met historie waar voor zeker driehonderd mensen werk is. Gewoon betaald werk, nieuwe banen, zonder subsidie. En een enthousiaste groep marktondernemers die graag mee willen werken aan dit plan om een eerlijke boterham te verdienen. Het mes snijdt aan vele kanten, het is goed voor iedereen. Als we het idee van Job Dura nu eens creatief toepassen. De vrije dagen die worden ingeleverd door de mensen in de bouw doen we cadeau aan de bestuurders van de deelgemeente. Hebben zij meer vakantie en dus minder tijd om in de weg te lopen en kunnen de mensen van Job Dura lekker aan het werk. Samen met de nieuwe generatie en vakgenoten.

De column “Bouwen, verbouwen en afbouwen” verscheen in Trouw op vrijdag 25 januari 2013.

Share