Categories opinie & debat

Djamil’s jungle

Ruim vier jaar geleden spoelde er een onhandelbaar ventje bij ons thuis aan. Kind van een Egyptische vader en Hollandse moeder en opgegroeid in de jungle van Nieuw Zeeland en Australië. Liefdevolle ouders die hun kleine mannetje over nagenoeg alle delen van de wereld meenamen. Echter, rust, reinheid en regelmaat was hem vreemd. Aanvankelijk dachten wij hem met drie weken wel weer aan de praat te krijgen. Een gewoon gezinsleven, op tijd je bed uit, drie keer per dag eten, naar school gaan en een vak leren. Drie weken werden vier maanden en vier maanden bijna vijf jaar. Op regenachtige dagen in de winter van 2007 verdiepten wij ons samen in de inburgeringscursus. Dat is nodig om aan de bak te kunnen op een Regionaal Opleidings Centrum. Zondagen op rij Nederlands leren, oefenen en overhoren. Dat viel nog niet mee en ik denk dat menig Nederlander niet zo maar zou slagen. Twee keer twee jaar naar school, een dag in de week en verder vijf dagen per week werken. Hard werken, namelijk in de horeca. En ook daar moest deze kleine Arabier zijn plek veroveren. Immers ook hier zijn alle voordelen waar. Wat kom je doen, wat kan je eigenlijk en neem jij niet straks onze plek in en baan af? Het is hem gelukt. Er staat een trots mannetje met zelfvertrouwen dat kan koken en weet wat hij wil. Hij droomt van zijn eigen restaurant op een plek waar toeristen de hoofdprijs willen betalen om te komen eten: Djamil’s Jungle.

Was deze begeleiding op maat aan elk kind op de beroepsopleidingen maar weggelegd. Het zijn veelal de kinderen van de ROC’s in de grote steden die thuis de structuur missen die zij op school en in het werk zo hard nodig hebben. Woensdag sprak ik Souad El Hamdaoui, de directeur van de Euromast in Rotterdam. Een horecabedrijf met 120 medewerkers waarvan er veel een opleiding aan het ROC volgen of hebben gevolgd. Zij herkent het patroon als geen ander en loopt met creatief idee rond. Een eigen particuliere horecaopleiding met internaat waar de leerlingen het vak leren, maar ook wat rust, reinheid en regelmaat is. Discipline is namelijk wat de meeste kinderen missen en dat is naast vakmanschap van vitaal belang om succes te hebben. Elk kind thuis de begeleiding geven die Djamil had, dat kan natuurlijk niet. Maar een grote groep op deze manier helpen en bijstaan, kan wel eens de oplossing zijn. Horeca en toerisme is een snel groeiende bedrijfstak en die kunnen we niet uitsluitend bemensen met vakantiekrachten en ongeschoolde uitzendkrachten. Net zomin dat we moeten doorgaan met de horeca opleidingen laten leiden door mensen die evenzogoed op de administratie hadden kunnen werken. Wil je van een stad als Rotterdam de meest gastvrije stad maken met een eersteklas hospitality hart dan is het eigenlijk een briljant idee. Gastvrijheid en dienstverlening is een vak dat je moet leren en waar je van moet houden. Op vakantie in Azië of in Amerika ervaren we dat allemaal. Welnu, dat kan hier ook. Als we er maar oog voor hebben en in willen investeren. En daar past een restaurant als Djamil’s Jungle dan natuurlijk prima in waar we met elkaar gaan eten. Welkom en eet smakelijk!

De column “Djamil’s jungle” verscheen in Trouw op vrijdag 31 augustus 2012.

 

 

Share