Categories opinie & debat

Go digital or die

In een nostalgische bui toog ik naar de Lijnbaan in Rotterdam. Eén van de iconen van de stad waar de Rotterdammers konden proeven aan de wederopbouw welvaart. Decennia lang was de Lijnbaan het toonbeeld van het nieuwe winkelen in een autovrije promenade. Nu de burgemeester van de binnenstad, wethouder Alexandra van Huffelen, in retro-neon de Lijnbaan weer van haar cosmetische grandeur voorzag, kon ik niet thuisblijven. Jarenlang meed ook ik de Lijnbaan. Het was verworden tot een hangplek van verveelde jongeren en een wirwar van smakeloze winkels waar je liever niet gezien werd. De eerste indruk was niet verkeerd. Zo zie je maar weer dat beleid soms gewoon wel werkt.

In de schoenenwinkel trof ik een echtpaar dat al vanaf 1964 een eigen zaak heeft op de Lijnbaan. In alle rust werden wij geholpen en kochten een paar schoenen voor mijn jongste dochter van het merk Clarks. Het verbaasde de verkoper nog elke dag dat deze verzoolde middenklasser nu de hit van de jeugd is. “Ze gaan als broodjes. Zo verkoop je er twaalf jaar lang één paar per maand, en nu twaalf paar per dag.” Hij kon er met zijn pet niet bij, maar had wel meer rages voorbij zien komen. Ons mededogen was gewekt en vroegen met het oog op Sinterklaas of hij ook twee paar voor de tweeling thuis had, maat 21. Er werd gezocht in het magazijn, maar met teleurstelling werd een somber bericht gebracht. Wij wisselden mijn adres uit, ik betaalde drie paar schoenen en kreeg de belofte dat ze binnen een week thuis bezorgd zouden worden. Na vier dagen werd ik keurig gebeld dat de schoenen niet meer verkrijgbaar waren, maar wellicht wel in een andere kleur. Dat vond ik goed en mijn schoenen-Sherlock ging weer aan het werk. Nog voor het weekend liet de beste man ook nu weer weten dat ze niet meer verkrijgbaar waren. Hij verwees mij naar een website en beloofde het betaalde geld terug te storten op mijn bankrekening. Al de hele week denk ik na over de vraag hoe deze mensen hun geld verdienen. Immers, het overgrote deel van de voorraad is in handen van een online distributeur die ik inderdaad via internet kan bereiken. Maar de service van mijn schoenenverkoper was onbegrensd om uiteindelijk mij naar een website te sturen waar hij niet voor betaald wordt. Waar wring ‘m nou de schoen? Grote massa’s mensen trekken dagelijks en met name in het weekend door de winkelstraten van Nederland maar kopen er steeds minder. Het zijn verworden tot etalages voor de funshoppers, mensen met tijd die weinig besteden. Daarentegen nemen de online verkopen in een razend tempo toe.  Het is een walhalla voor runshoppers, mensen die wel willen besteden maar met weinig tijd en het wel comfortabel vinden om alles thuisbezorgd te krijgen. De internet-omzet is in de eerste helft van 2012 gestegen naar 4,61 miljard euro. Terwijl de fysieke detailhandel nog steeds onder druk staat, groeit de markt voor online verkopen stabiel met 9 procent ten opzichte van de eerste helft van 2011. Zwarte Piet loopt dus niet langer over de daken om via de schoorsteen cadeaus te bezorgen, maar je ziet hem steeds vaker achter het stuur in het busje van de bezorgkoeriers. Go digital or die is het credo van de online detailhandel, maar het vergroot de leefbaarheid van binnensteden niet.

De column “Go digital or die” verscheen in Trouw op vrijdag 30 november 2012.

Share