Categories opinie & debat

Heimwee (2)

Negen jaar geleden schreef ik in de week tussen kerst en oudjaar een column met de titel heimwee. Ik had er vier jaar opzitten als lid van de Raad van Bestuur van een beursgenoteerde onderneming in New York. Een serieus bedrijf met 13.000 medewerkers en een omzet van 5,5 miljard dollar. Het was veel vliegen en veel van huis. Ik maakte van dichtbij de opkomst in China mee, maar ook de aanslagen van 11 september 2001. Maar het was ook veel vergaderen en veel afstand tot de klant. Immers niet de wetten van de creativiteit golden, maar die van Nasdaq, de beurs waar wij sinds de zomer van 2001 aan genoteerd waren. Ik nam ontslag en startte en nieuw bedrijf met mijn oud-collega Frank Roos. We bedachten een plan en noemden het gewoon waar we goed in waren. Het werd een werkplaats voor vernieuwing, verbeelding en versnelling. We wisten klanten te vangen, groeiden en namen nieuwe mensen aan. Het was gewoon leuk. Maar de wereld veranderde en zo ook je kijk op die veranderende wereld.

Dit najaar las ik een artikel met de titel: Burn your businessplan, before it burns you.

Dat zette mij aan tot een grondige analyse. Was het nog wel zo leuk? Deden we nog wel wat we bij de start afspraken? Deden we nog wel wat de daadwerkelijke behoefte van de klant was? Deden we nog wel dát werk waar de naam en faam van de klant echt beter van werd? Was onze bijdrage nog wel echt van dien aard dat wat wij deden het verschil maakte bij de klant? Met deze serie aan vragen en mijn antwoorden kwam het zinnetje Burn your businessplan, before it burns you elke keer voorbij. Ik had weer heimwee.

Ik besprak het met mijn compagnon, maar belangrijker nog, met een paar klanten.  En nóg belangrijker: met een paar vrienden die geen enkel belang hebben bij mijn zakelijke bestaan. Dergelijke gesprekken kan je niet genoeg voeren. Ze houden je een spiegel voor en stellen je vragen die confronterend zijn en helpen je in je analyse. Ze zeiden het allemaal met andere woorden: Burn your businessplan, before it burns you. En zo geschiedde. Ik nam afscheid van collega’s en ging terug naar de kern van mijn kunnen. Na dertig jaar werk is daarmee de cirkel rond. Je kan iets en wil dat voor eigen rekening en risico doen. Je groeit, bent succesvol en wordt groter. Dat smaakt in de regel naar meer dus groei je door en voor je het weet verander je van een lokale speler in een nationale speler en later ook internationaal. Je raakt echter steeds meer verwijderd van wat je ooit deed. En belangrijker, waarom je de dingen deed zoals je ze deed. Het vak van adviseur is het afgelopen decennium drastisch veranderd. Klanten voorzien van strategische opties en creatieve oplossingen en junior medewerkers op kosten van diezelfde klant laten ontwikkelen is niet meer van deze tijd. Het is in elke branche een barre tijd en elke ondernemer en bestuurder staat voor de vraag in welke business hij of zij nu echt zit. Van adviseurs verlangen ze dat ze hét idee hebben en in de frontlinie meewerken aan de oplossing. Schuilen achter adviezen kan niet meer, je doet mee of niet. Het is ongeloofwaardig om klanten te helpen als je niet zelf de ervaring hebt met het werk. Hij betaalt je voor de schade en schrammen die je elders hebt opgelopen. Het is namelijk die ervaring die er voor zorgt dat je sneller inzicht hebt en niet over strategie praat, maar daadwerkelijk de hand aan de ploeg weet te slaan. We bevinden ons in het oog van een economische storm die ons straks een kant opneemt waar het weer nieuwe groei brengt. Het is voor elke bedrijf zaak zich daar nu op voor te bereiden. Want wat voor mij geldt, geldt voor elke organisatie: Burn your businessplan, before it burns you.

De column “Heimwee (2)” verscheen in Trouw op vrijdag 28 december 2012.

Share