Categories opinie & debat

Ik heb mijn kleur terug

Dinsdag kreeg ik een verrassende email van een oud medewerker. Hij zou die avond een borrel drinken op mij. Het was mijn verjaardag. Ik bedankte hem via elektronische weg en meldde dat ik onder de indruk was van zijn attentie. Zijn repliek was weergaloos. Althans voor mij. “Ja, sommige eenheidscijfers blijven voorgoed opgeslagen in het paarse gedeelte van mijn geheugen,” zo schreef hij. De jongen in kwestie is inmiddels een man van vroeg in de veertig. Woont en werkt in Brussel en is succesvol in de wereld van de telecommunicatie. Het was destijds zijn eerste baan als administrateur na zijn MBO-opleiding. Hij was nieuwsgierig, leergierig, creatief en niet te beroerd een stapje harder te lopen als het nodig was. Het maakt hem al snel één van ons. We schrijven twintig jaar terug.

We bouwden met elkaar aan ons eerste bedrijf. We fuseerden talloze communicatie specialismen onder één dak en vertelden iedereen dat we de wereld anders zagen dan de rest. Bij de start had ik onze naam een eigen kleur meegegeven. Paars. Aanvankelijk had ik daar geen andere bedoeling bij dan dat ik het een mooie kleur vond. Mijn kleur. Later zou het synoniem worden voor durf en daadkracht en innovatie in communicatie. De kleurenleer vertelde me na verloop van tijd dat afhankelijk van welke religie je aanhangt, het symbool staat voor passie, hoop en intuïtie. En zo was het ook, althans het moest zo zijn. Elke politieke connotatie ontbeerde het en dat deed ons deugd.

In huis was je paars als je niet bang was. Hard wilde werken en open stond voor verandering. Paars werd een deugd en synoniem voor succes in de markt. Je hoorde er bij. De start van het bedrijf was er één zonder businessplan, spreadsheets bestonden nog niet en we hadden geen adviseurs die onze vertelden met welke waarden we moesten werken. De waarden dat waren we zelf en daarmee veroverden we de markt. De sociale cohesie én controle zorgde er voor dat we paars bleven en zij die zich in onze ogen niet echt paars waren het bedrijf weer snel verlieten. Het mooiste cadeau dat ik ooit kreeg was bij het eerste lustrum waar het personeel met eigen band live het lied 50 paarse bikkers zong op de melodie van zestien miljoen mensen. Dit was bedrijfscultuur.

Wijlen Eckart Wintzen schreef erover in zijn Eckart’s Notes dat het voor de waarde van een bedrijf essentieel is dat de bezieling van de ondernemer erin doorklinkt. Hij schreef over ons: “De sterke organisatiecultuur die zij neerzette, is nog steeds een cruciale succesfactor. Bikker is er de man niet naar om hen directieven te verstrekken. Hij is de herder die de kudde begeleidt en af en toe een schaapje oppakt dat niet goed meekomt.” Voor mij was dit de essentie van ons paarse denken. Direct na de overname na tien jaar autonomie was het overschilderen van de kleur paars in de kleuren van de nieuwe eigenaar: rood en blauw. Jaar na jaar kromp het bedrijf en vorig jaar bleek het ineens niet meer te bestaan. Met het uitruilen van de kleur werd het bedrijf eigenlijk van haar genetische code ontdaan. En daarmee haar legitimatie.

Michael Dell haalde deze week zijn geesteskind van de beurs. Tien jaar had hij louter aandacht voor innovatie en de klant. Na de beursgang was de focus alleen nog maar gericht op de anonieme aandeelhouder. Het bedrijf verdween naar de marge van de markt. Vanaf nu hoeft hij zich alleen nog maar te bekommeren om zijn klanten en collega’s. Sinds een paar weken werk ik weer vanuit het paarse gedeelte van mijn geheugen en schrijf ik weer met paarse inkt. Ik heb mijn kleur weer terug.

De column “Ik heb mijn kleur terug” verscheen in Trouw op vrijdag 8 februari 2013.

Share