Categories opinie & debat

Professionele claustrofobie

De zomerweken zijn aangebroken en voor velen ligt een fraaie vakantie in het verschiet of is net begonnen. Dat geldt ook voor mij. Ik heb twee favoriete vakanties. Met de hele familie een paar weken in en rond het huis en niet veel meer doen dan samen zijn. Of lekker een paar weken de zee op onder zeil en leven van de wind. Het geeft in beide gevallen de rust en mentale ruimte om alle facetten van het leven de revue te laten passeren. Veel mensen gebruiken de vakantie om hun baan tegen het licht te houden. Dat laatste komt door wat ik noem hun professionele claustrofobie. Het is als de grap over de eigenaren van een boot als je hen vraagt wat de mooiste dagen zijn. Steevast is dan het antwoord: de dag dat ik het schip kocht en de dag het werd verkocht. Het hebben van een schip is voor velen meer een last dan een lust en zo vergaat het ook veel mensen met hun baan. Uitgerekend dit tijdgewricht van economische krimp en toenemende onzekerheid doet veel mensen vaster klinken aan hun baan dan ooit. Het tegendeel zou de oplossing kunnen zijn. Maar daar horen dan wel gedurfde keuzes bij en een beeld van hoe het werkzame leven er idealiter uit zou zien. Zo ken ik succesvolle marketingmanagers die de wereld rondvlogen en die nu in alle rust en tevredenheid voor de klas staan op een basisschool. Maar ook architecten die hun schetsblok aan de wilgen hebben gehangen en nu de zakelijke leiding hebben over een theatergroep.

Waar het om gaat, is dat je dat doet, wat je écht wilt. Dat is aan het begin van een carrière veelal lastig te overzien, maar naarmate mensen ouder worden, kunnen ze hun professionele ervaring veelal beter koppelen aan wat ze daadwerkelijk belangrijk vinden. En niet alleen belangrijk, maar ook waardevol en zingevend. Overdag zijn we de hele dag bezig met het vierluik: mensen, strategie, realisatie en geld. In het Engels noemen we dat cash. Dat is geld als middel en niet als doel op zich. Zo zouden we ook ons privéleven eens tegen het licht moeten houden. De vakantieweken lenen zich daar goed voor. Met wie heb ik nou de echt belangrijke relaties waar ik ook in de toekomst tijd en aandacht aan wil besteden? Dat kunnen er geen tientallen zijn. En bij het maken van die keus hoort ook afscheid nemen van mensen die je veel tijd vragen, maar over en weer niks brengen. Besteedt die tijd aan je echt dierbaren. En ook privé kan je strategische doelen stellen. Werk daar dan ook aan. Te vaak wordt in het werk alles goed geregeld en wordt er privé maar op de bonnefooi geleefd. Wat in het werk realisatie heet, zijn in privé rituelen. Tijd voor elkaar, voor een kind apart of gewoon op gezette tijden echt dat weekend met vrienden. Ritme in deze rituelen helpt echt. Zo ook geld. Wees gedisciplineerd in waar je van leeft en wat je weggeeft. Ook hier is geld geen doel op zich, maar een middel om andere en jezelf gelukkig te maken. En dat mag. Anders wordt professionele claustrofobie ook nog persoonlijke claustrofobie. En dat mag niet.

De column “Professionele claustrofobie” verscheen in Trouw op vrijdag 12 juli 2013.

Share