Categories opinie & debat

Vader op dochter

Afgelopen week vierde een vriend van mij een bijzonder jubileum. In maart 1972 kocht hij de Groene Weide op Terschelling. Amper 16 jaar oud hing hij zijn schoolspullen van de landbouwschool aan de wilgen. Sindsdien was hij dagelijks te vinden aan de toog van wat afgelopen jaar is uitgeroepen tot beste café van Nederland. Hessel van der Kooij is wat je noemt self made. Op de lagere school geen hoogvlieger. Een thuis waar het leven uitbundig werd gevierd. Zijn moeder heette Mamalou op het eiland om aan te geven dat orde en netheid niet haar eerste kwaliteiten waren. De bovenmeester van het eiland zag de talenten van de jonge Hessel en wist dat die niet in de klas lagen. Zijn wapens waren zijn pretogen, zijn vindingrijkheid, zijn discipline, zijn passie voor het eiland en naar later bleek zijn stem. Hessel zou vandaag de dag in elke sollicitatieprocedure mislukken wegens een ongeschikte set aan competenties. Waarom is dan toch zijn verhaal een succesverhaal? Hij is een gedreven ondernemer die niet gauw opgeeft en een enthousiast artiest. Bovendien een fijn mens met een groot hart voor de natuur die elke dag zijn klanten ongevraagd een werkelijk unieke ervaring weet te geven. Werkgevers gaan vandaag de dag uit van een papieren werkelijkheid. Van medewerkers wordt van alles verwacht wat goed is voor het werk, behalve wat ze echt leuk vinden. Elke avond een volle zaak is na veertig jaar geen toeval. Iedere dag worden zijn medewerkers gemotiveerd de gasten het beste te geven van wat ze hebben. Zij komen naar Terschelling voor de vakantie, de natuur te beleven, te ontspannen. Een bezoek aan de Groene Weide past in die belevenis en die wordt elke keer opnieuw beleefd. Zo verkoopt Hessel aan iedereen elke dag een unieke ervaring. En dat mag wat kosten.

De ingrediënten zijn op veel plaatsen hetzelfde. Of het nu om de koffie met cranberrygebak gaat, het eilander broodje gezond bij de lunch, de wijn aan het einde van de middag of het diner wat in de avond wordt geserveerd. Ze komen allemaal met dezelfde veerboot en tegen dezelfde prijzen naar het eiland. Maar dan gebeurt het. Als Hessel elke avond weer om klokslag half elf zijn gitaar pakt en vertelt en zingt over zijn Terschelling dan ineens valt op dat zijn medewerkers mede-acteurs zijn in zijn theater. Veertig jaar na dato schrijven de wetenschappers Pine & Gilmore na jarenlang onderzoek over de Experience Economy. In het kort vertelt het dat producenten zich nauwelijks nog kunnen onderscheiden met hun producten of service. Echter, wanneer één en ander wordt gepresenteerd als een belevenis wil de klant er meer voor betalen. Ook vertellen ze er enthousiaster over aan anderen en komen sneller terug. De voorbeelden die zijn noemen zijn Disneyland, McDonalds en evenementen zoals Cirque du Soleil. Allemaal grote beursgenoteerde ondernemingen uit Noord Amerika. In de Groene Weide op Terschelling zingt al veertig jaar één man het gelijk van deze wetenschappers. Nou ja, met zijn dochter ondertussen, want ondernemen gaat hier van vader op dochter. Zelfs de stem!

De column “Vader op dochter” verscheen in Trouw op vrijdag 30 maart 2012.

Share